در سال هفتم پيامبرى كه عدّهء مسلمانان ، هشتاد و سه مرد و هشتاد زن بودند - پيامبر ( ص ) ياران را بار ديگر به هجرت به حبشه فرمان داد . قبيلهء قريش كه متوجّه استقرار مهاجران مسلمان در حبشه گرديدند - فرستادگانى با ارمغان‌ها و پيشكش‌ها به اميد آن كه مسلمانان از حبشه اخراج گردند به نزد فرمانرواى آن سامان - نجاشى - فرستادند كه دو فرستادهء مذكور نوميدانه و ناكام بازگرديدند و چون پيامبر ، نامه‌يى به وسيلهء « عمرو بن أميّة الضّمرى » براى « نجاشى » فرستاد و وى را به اسلام فرا خواند - و او پذيرفت در ملازمت وى افرادى از رهبانان و كشيش‌هايى نيز كه در سال هفتم هجرت با فرستادهء مارّ الذكر پيامبر - عمرو بن اميّة الضمرى - از حبشه به مدينه كوچيدند ، چون - سورهء يس را از پيامبر شنيدند - به اسلام گرويدند . نجاشى مسلمان در گذشت و چون - جبرئيل ، پيامبر خدا را از مرگ وى - آگاه ساخت ، پيامبر بر وى نماز ميّت گزارد و بنياد نماز بر جنازهء غايب از اين جاست . در سال دهم پيامبرى - هيأتى از نصاراى نجران به حضور پيامبر رسيده ، اسلام آوردند - در اين سال ، خديجه - همسر پيامبر درگذشت و دو ماه پس از آن - ابو طالب - عمّ پيامبر - كه دشمنان و مخالفان را از آزار بر پيامبر بازمىداشت - نيز وفات يافت ، و با مرگ وى قريش ، ميدان عمل بيشترى - كه با وجود ابو طالب از آن محروم بودند - براى تشديد آزار و تحميل تعصّب بر پيامبر يافتند . و پيامبر چون چنين ديد به همراهى زيد بن حارثه به طائف هجرت گزيد و در مدّت يك ماه اقامت خويش - بنى ثقيف را به پرستش خداى تعالى فرا خواند تا بل‌كه به يارى او و پيروانش شتافته ، فرمان خداى را بانجام رساند . امّا نپذيرفته او را مورد آزار شديد ، قرار دادند . از اين رو به مكّه بازگشته و در همسايگى مطعم بن عدى اقامت گزيد . و در سال يازدهم پيامبرى - خداوند او را كرامت إسراء و معراج ارزانى داشت و در معراج ، نمازهاى پنجگانه فريضه گرديد « 1 » .

--> ( 1 ) - براى اطلاع از معراج رسول ( ص ) به دلائل النبوّة « الدليل على انّ النبّى ( ص ) عرج به الى السّماء . . . » صص 117 - 115 و ترجمهء كتاب مذكور صص 88 - 110 مىتوان مراجعه كرد .